اورا قسم دادم به اشکهایم ........اورا باور نشد که همسفره ی این دل شود تا اینکه اورا به روزگارم قسم دادم که اشک در چشمانش صورتش را شست.گفت چه حاصل روزم از اوج نیازست.همانا زندگی درد و خیالی بیش نیست عزیزم باورت می کنم  امیدت چیست؟

گفتم سفر یار سفر کرده به تاریک                 پیشم تو بکن هر لحظه نزدیک

از بخت بد این روزگارم                                یاری بنما بشه او یارم

تا لحظه به لحظه در کنارم                         عاشقش باشم دوسش بدارم

دیدم که سهیل نوری تر از قبل                    عاشق شدی و تو هم شدی شل

ترسیدم و گفتم عاشقی نیست                درد دل من شقایقی نیست

پس گفت که طاعتی دگر کن                    ما را تو جدا و باورش کن

گفتم دل من تنگ جدایست                      اگه باورم کنه رنگم خدایست

گفتش که به چشم جان سپردم              اگه یارت بودم برات می مردم

گفتم چه میشد ستاره ی من                آیا تو میشی نگاره ی من

خندید و سری به سر بزیر کرد                سکوت مبهمی بر قلب ریز کرد

سکوتش را علام او رضایت                   ز او را بوسمش جانم فدایت

از آن بعد است سهیل همراه بندست

                                                 ز او را کردمش هر بند این دست