آماده ی تبسم

من و سکوت دلگیر تنهایی

                                   من و زمزمه ی سوزناک گلایه از جدایی

من و خرابی بی تو بودن ها

                                    تو وباترانه های عشق هم آوایی

به شکیب شیدای دلداده برآستان عشق‌.به شکیب که این خسته را دیگر شکیب و قرار نمانده و بر گذران قرنی تا فردا ناگزیر

می سوزانیممی گدازییمخاکسترم را به دست نسیم خواهم سپرد تامگر تا کوی محبوب غباری شوم و در برش نشینم وداغ جدایی را به خنک های نفس هایش مرهمی نهم

دارم از تو بود و درمان نیز هم

ای دوای درد من از درد آزادم مکن

من و این عاشقی جنون تو                    دل تو کجای این مثلثه

نزار جاده هارو اشتباه برم                      وقتی دستامون بهم نمی رسه

گر من به شوق دیدنت از خویش می روم

از خویش می روم که تو با خود بیاریم

باناخنم به سنگ نوشتم بیا بیا

زانکه پیشتر پاک شود یادگاریم

عزم دیدار تو دارد جان بر لب آمده

باز آید یا بر آید چیست فرمان شما

نشود فاش کسی آن چه میان من و توست

تا اشارات نظر نامه رسان من و توست

گوش کن با لب خاموش سخن می گویم

پاسخم گوی به نگاهی که زبان من وتوست

زفراغ چون ننالم من دلشکسته چون نی.........که بسوخت بند بندم از حرارت جدایی

به آتش می کشم امشب پیکر خودرا

                                                 که تا ریزم به پایت صبحدم خاکستر خود را

کلید آسمان در دستهای مهربان توست

                                                   بیا تا پر کنم از عشق امشب باور خود را

صنما با غم عشق تو چه تدبیر کنم               تا به کی در غم تو ناله ی شب گیر کنم

آن زمان که دیدن جانم باشد                       در نظر نقش رخ خوب تو تصویر کنم

این مپندار که از نقش تو رود از نظرمخاطرت جمع که در خواب پریشان منی

با تبسمی دوباره

روزی که به دنیا آمدی آسمان می بارید

بی آنکه ابری در آسمان باشد واین

فرشتگان بودند که می گریستند زیرا یکی

از آنها گم شده بود