میون عاشقا بی خانه گشتم

چه کردی بادل ویرانه ی من

                   مرا شمع و خودت پروانه ی من

عمری سر بزیر از کوچه های معوشه گذشتم ولی هر گز عاشقشان نشدم.خودشان را بر سر راهم می گذاشتند ولی از چشم نابینایم استفاده کردم و از حکمت روزگار بر زبانم می گفتم و قلبم می شنید.حافظ عشق در سخنش گفت:

از صدای سخن عشق ندیدم خوشتر

فکر می کردم مگر عشق صورت و سیمایی ندارد که از سخن عشق بر زبان می آورد.ولی وقتی قلبم گفت برو دنبال صدا فهمیدم صاحب صدا معشوقم است.دنبالش را گرفتم .اما انگار معشوقم از من بیشتر عاشق بود.تصور کنید صدایش شمارا عاشق کند.واقعا میشه ولی برای من شده دوستان.سیمای رخش بر ذهن و فکرم اثر کرده و عاشقش شدم.کاش می دیدمشو به او می گفتم : 

                                        دوستت دارم