گذاشتی انتظار، یادت میاد تو بی کسی تو بودی همدم دلم،چه زود رفتی

ازبرم،خویش ماندم و این قفسم،این قفس خاروخسم،چی میشداین زمونه

 ها  که دوری و بهونه کرد،با من جهنمی نبود، تا برسم به مرز شب،حالا که

 عادتم شده  همدم عشق این دلم، این قفس و شاپرک، شاپرک

 خوشکلی

 که پر میزنه به سوی تو،تا که بیارد خبرت،صد بپرسم که چه شد،یار چه

شد ای نفسم،شاپرک همدم ما با غصه و اشک چشاش ،به من میگه که

 عشق من ،دنیا به رنگ دیگریست، دنیا دگر بر سر خود یاری به جز غم

نداره،بیا باهم شادی کنیم،ماتم و گریون نباشیم،میگم چرا تو گریونی،چرا

برام از عشق خود،نمی گی و نمی خونی،میگه پرنده ی عزیز، تو این دلای

پر فریب،اشک دله بایدی ریخت.

گفتم که شاپرک دگر بر سفره ی دلم ،مهمونی از دور ندارم،خوب میدونم

که

 بعد تو ،توی نگار زندگی ،داد میزنم به آسمون تنهاترین و بی کسم.