تو غروبی پردردی پری از نقاب ترسی

مثه نمره های صفری تو ی دفترای درسی

توکه بودنت عذابه واسه شانه های خستم

هردم این دل و شکستی داره میلرزه دودستم

نمی خواد پیشم بمونی تو که سهم دیگرونی

نمی خواد که از نگاهام بخونی دلنگرونی

گریه هام یادم نمیره اونیکه حرف سفر زد

اونیکه نهال عشق و با یه تیغه ی تبر زد

۱/۵/۸۶سهیل پرنده

ترانه هوار از شاعر نابغه ی این روزها ی من خانم معصومه تاجیک برای دیدن بیشتر کارهای ایشان به دو پست قبلی من برگردید

تو رفتی و دل ما را هوار پر کرده است

سکوت پنجره ها را غبار پر کرده است

هنوز مثل و شبیه خداست چشمانت

اگر چه جای تو را انتظار پر کرده است

کسی دلش به دل ساده ام نمی افتد

جز عاشقی که مرا تاشعار پر کرده است

فضای مبهم چشمانت آشنایم نیست

مگر نگاه تو را هم حصار پرکرده است

هنوز   آمدنت  را خیال می بافم

اگر چه دور و برم را مزار پرکرده است