غزل ترانه ی تندیس         

              اگه تندیس توام جنس من از سنگ تونیست

               نگوهمدمت منم وقتی که دل تنگ تونیست

باخودت ساز می زنی تا گله آواز کنی

                 رسم تقدیر و ببین این ساز آهنگ تونیست

گفتی از سایه نترسم مثه خورشید می تابی

               یه بعدازظهر--یه غروبی که هماهنگ تونیست

یه قلم تو دستاته خواستی که رنگم بکنی

                  هرچه رنگم بکنی چهره ایی از رنگ نونیست

چه خوشم بال و پری نیست  پرچیین بشوم

                           گرچه ذهن پروپرواز منم چنگ تونیست

هرچه دعواست که دنیای توبامن بوده

                توچه باشی چه نباشی به خداجنگ تونیست

جنگ این است که پایان نمی گیرد هرگز

                  اگه تندیس توام جنس من از سنگ تونیست

جمعه ۲۷/۷/۱۳۸۶