دوم آذر ۱۳۶۷و دوم آذر ۱۳۸۷

 ۲۰ ساله شدم همین

*،*،*،*،*،*،*،،،،*،*،*،*،*،*،*

با غزلی(زبان زنانه)

پیشانی ِ عرق ،تا بی قراری ات

چشمان سرخ تو از گریه زاری ات

 

شاید همیشه نه اما کنار من

گیجی همیشه از درد خماری ات

 

باور نمی کنم ،باید بسازمت!

با دست خالی وجیب نداری ات

 

دردی به شانه ام، سنگین وبی امان

صد آفرین به تو ،با زخم کاری ات

 

من مانده ام چرا کاری نمی کنی؟!!

دیگر نمیکشم چشم انتظاری ات

 

اصلا به من چه تو آدم نمیشوی!!

حتی نمیدهم دستی به یاری ات

 

دلخوش به سایه ی مردانه ات شدم

لعنت به سایه ی ،بی بند وباری ات

نوشته شده در شنبه دوم آذر 1387ساعت 4:58 بعد از ظهر توسط پرنده(مجید مه آبادی)| |